Film is verstrooiing, divertisement, escapisme pur sang. Ik houd niet van film, wel van slampampen en een dagje of tien de deur uit, rondslieren op een carnaval voor minder bedeelden met laarzen aan en brillen op. Het festival bracht zoals te doen gebruikelijk een eindeloze hoeveelheid films van dertien in een dozijn, een amalgaam van artistiek gepiel, complete nonsens, kwasi-intellectuele zutfukkerij, al dan niet ironisch ingebed met vermoeden van talent en hier en daar een piepklein pareltje van verlangen naar meer.
Waren er geen Goede Fillems? Er waren heel veel aardige fillems. Dodelijk kwalificeren is ook een vak.
Aardige fillems alom; in zaal vier en drie en zelfs in twee. Soms in vijf. Toppers waren er niet, absolute dieptepunten evenmin. Uit het overweldigende aanbod zag ik iets meer dan twintig films waar je net zo goed niets als iets over zou kunnen schrijven. Margewerk.
Wat u miste was het plezier van rondslieren tussen gefixeerde randdebielen, het hollen van filmzaal naar filmzaal om maar nix te missen. U miste de hongerklop, het overdag in een donkere zaal naar grootbeeld staren en de ervaring van verlies van gevoel voor tijd en plaats. Teveel films zien is ook een vorm van drugsgebruik.
Nu wat leuter over het vertoonde wat ondergetekende mocht aanschouwen.
Filmmaker Out of Focus Roy Anderson, broer van de zus van de over- overgrootvader van Hans Christiaan, sprookjeskoning TM - verdient een vermelding.
Filmmaker in het land met de hoogste Volvo-dichtheid van de planeet, nu, dan weet u het wel. Waar is Nilfisk de Noorman als je hem nodig hebt? Mooifilmerij met onderhuidse pretentie, het vertonen niet waard.
Ome Anderson eet brood door commercials en commercials vet-ie top. Een commercial drijft op strak beeld en een strak eigengereid beeld neerzetten kan Ome Anderson. Rek zo'n beeld op tot een uur of twee en u kunt zich indenken waarom ik gegeten en gedronken heb bij de pretentieuse pielerij van ome Anderson's eigenlijke werk. Boodschappen haal ik bij de buurtsuper.
Opmerkelijk: requiem for a dream is de eerste film waarvan je kunt zeggen dat de site beter is dan de film, in plaats van het gebruikelijke gezemel van zieke letterstaarders ik vond het boek toch beter. Trainspotting meets Christina F. wir kinder from Bahnhof Zoo. De verslaving van moeder (TV, pillen) en zoon (alles) synchroon verplakt in 1 rolprent en met iedereen loopt het slecht af. Of verklap ik nu alles?
Ook opmerkelijk: in de strijd om slechtste film aller tijden gooit Electric Dragon 80.000 volt vet hoge ogen, tussen de 133 en 136. Over de geestelijke gezondheid van de maker is kies zwijgen geboden, gezien het ontluisterende voorfilmpje met hoog zweefkees gehalte. Mr. electricity neemt electricity serieus, serieuzer nog. Stomvervelende bagger voorzien van LUIDE SOUNDTRACK, nee, LUIDERE SOUNDTRACK nog.
Een top drietje van door mij aanschouwde beste films dan maar?
Op drie staat Oostenrijk. In Oostenrijk maken ze erg leuke films, wist ik veel. Oostenrijk heeft naast Jörg Haider Jörg Hader, clown in het sprankelende Komm, susser Tod, een woest wreed ambulancepersoneel spektakel vol meer dan koddige dialoog en BeterFilm TM momenten; een übercrimi zonder stekels of paniek alom, een onderhoudend zoethoudertje dat zo in de roulatie zou kunnen worden gebracht, ware het niet dat geen Nederlander naar een Oostenrijkse fillem gaat.
Op twee staat de Koreaanse kneiter The Isle. Ja, ik zou ook wel op zo'n feërieke huisboot willen verkwijnen! Beetje vissen, beetje keelflossen met gehaakt visdraad, prachtig! De hoer in kwestie was ook nog eens het aanzien meer dan waard, leuk lidtekentje op de linkerwang, een toppertje kortom.
Tot zover de top drie.
Ik ga alleen naar het filmfestival om te kunnen hoereren met excuus. Je komt nog eens ergens en je ziet eens iets anders - en groters - dan je monitortje.
